Saltar ao contido principal

O estraño do tren

     Primeiro premio de relato de Primaria do Certame Literario.

Autora: María Vega (6º E.P.)

 Somos tres amigas que fomos a Berlín para visitar a uns amigos que viven alí e decidimos que para ir coñecendo novos lugares, iamos facer esta viaxe en tren. Pareceunos que sería máis divertido así que agora contareivos o que nos aconteceu.

   Acababamos de abandoar a estación de Madrid camiño de Berlín no tren Miminston. Estabamos a punto de cear no vagón restaurante cando apareceu un “tipexo” moi estraño, quedamos un pouco sorprendidas, xa que a súa forma de vestir era moi rara: levaba un abrigo de pelexo, e iso que a viaxe transcorría en xuño, e facía un tempo estupendo. Cando chegamos ao noso compartimento, Betti empezou a falar sobre a forma de vestir do home e da forma tan rara na que se comportaba.

   Á mañá seguinte, á hora do almorzo, o home seguíase comportando de maneira estraña e ademais parecía que levaba a mesma roupa. A situación fíxonos rir pero non lle demos máis importancia. Nese mesmo intre paramos en París; o resto dos pasaxeiros alteráronse algo xa que a parada foi un pouco brusca. A maioría marcharon a toda présa para os seus compartimentos, así como tamén o noso estraño personaxe; cando o volvemos  ver levaba outra roupa pero igual de ridícula cá anterior.

   Oímos por megafonía que dispúñamos dunha hora para dar unha volta pola cidade, logo seguiriamos a viaxe e os que chegaran ó seu destino xa podían abandoar o tren.

   Cando voltamos ó tren decatámonos de que o home viña cargado de bolsas, pero xa non nos estrañaba. Seguimos a nosa viaxe ata Roma; durante a noite escoitamos ruídos descoñecidos pero como non duraron moito tempo non nos preocupamos demasiado. Ao día seguinte durante o almorzo informáronnos de que estabamos chegando a Roma e que despois de comer teriamos unha hora para dar outra volta coma en París e así o fixemos, os pasaxeiros que quedaban en Roma tamén baixaron canda nós. Voltamos ó tren e quedamos toda a tarde no noso compartimento falando do home misterioso.

   Á hora da cea ía vestido de forma máis normal; quedamos algo sorprendidas e decepcionadas. Ó acabar de cear saíu a toda présa para o seu compartimento. Nós tamén regresamos ao noso e esa noite, outra vez, escoitamos ruídos inesperados que cesaron ó cabo dun anaco, de todas maneiras isto preocupounos un pouco, pero tranquilizábanos pensar que ó día seguinte chegaríamos ó noso destino.

   Cando acabamos de almorzar informáronnos por megafonía que estabamos chegando a Berlín, rapidamente fomos recoller as nosas cousas e preparámonos para baixar do tren.

   Os nosos amigos estaban esperándonos e vimos que o “tipexo” nos seguía, saudáronos moi efusivamente e inmediatamente fixeron o mesmo con el. Nós sorprendémonos moito e miramos cara nosos amigos con estrañeza, eles botáronse a rir e preguntáronnos se non o recoñecíamos. Nós dixémoslles que o viramos no tren, pero eles referíanse a que era unha persoa moi famosa: era o prestixioso deseñador Louis Pierre. Efectivamente ó mirar cara a el recoñecemos ó deseñador máis extravagante do mundo da moda, por iso lucía eses modelos que tanta gracia nos fixeran.

   O que aínda non nos explicabamos eran os ruídos tan raros que saían do seu compartimento, pero ao volvernos vimos sobre o chan unha especie de caixón para transportar cans e ao oír uns ladridos bastante irritantes, decatámonos de que ese era o son que escoitabamos polas noites.

   Pero o mellor estaba por acontecer, cando abriu o caixón, saíu un singular animal vestido igual que o dono (non podiamos apartar a vista daquelo e custounos moito non tirarnos polo chan do ataque de risa que nos entrou).


   A partir dese intre diremos que pasamos bos momentos cos nosos amigos e fixemos unha nova amizade bastante estraña, pero moi divertida. Nunca esqueceremos esta viaxe.




Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

Hoxe é o Día do Libro!! Para celebralo, toda esta semana realizaremos no cole actividades relacionadas coa obra de Miguel de Cervantes, "Don Quijote".
Acordádesvos da batalla contra un rabaño de ovellas que Don Quijote confundiu con soldados?










LA PETITE EMMA

Emma allume son ordinateur. Elle entre dans son e-mail et elle voit qu’elle n’a pas de notifications. Après, elle ouvrela chemise où elle a tout la musique. Emma cherche une chanson  amusante et elle se met danser comme une folle devant du miroir. Toujours elle est aimé fait ça, et depuis sa mère travaille tout le jour, s’aime plus. Avec la musique, Emma n’écoute pas quand son frère Mateo entre dans la chambre d’Emma. Très étonnée, Emma enlève la musique dans l’ordinateur. Son frère rigole, et ça fait qu’elle se met en colère. -Quand tu es entré? -Juste avant tu m’as vu. – réponds Mateo. -Est mauvaise éducation passer sans frapper avant a la porte. –réponds de mauvaise humeur la jeune. -Pardon, Emma. Et depuis quand tu danse devant du miroir ? - Mais, qu’est-ce que ça peut te faire ! –dis Emma rougis. - Je vais dire maman que tu parles grossièrement à ton frère, pour savoir sa opinion sur ça. - Non ! Mateo, ça non ! – elle crie avec peine. -Salut petits. Je suis déjà dans la maison. Qu’est-c…

CENICIENTA